Zero Trust

Zero Trust (po polsku: „zero zaufania”) to strategiczny model i filozofia cyberbezpieczeństwa. Odrzuca on tradycyjne podejście oparte na zaufaniu do urządzeń i użytkowników znajdujących się wewnątrz sieci korporacyjnej. Zamiast zakładać, że „wszystko wewnątrz jest bezpieczne”, model Zero Trust opiera się na zasadzie: „nigdy nie ufaj, zawsze weryfikuj” (never trust, always verify).
Tradycyjny model „zamku i fosy” stał się niewystarczający w obliczu pracy zdalnej, usług chmurowych i zaawansowanych ataków. Model Zero Trust całkowicie zmienia tę dynamikę. Zakłada on, że naruszenie bezpieczeństwa jest nieuniknione lub już nastąpiło, a sieć jest zawsze traktowana jako niezaufana. Dostęp do zasobów nie jest udzielany na podstawie lokalizacji, ale na podstawie dynamicznej oceny ryzyka dla każdego żądania.
Implementacja architektury Zero Trust opiera się na kilku kluczowych filarach:

• Silna tożsamość i uwierzytelnianie: Tożsamość staje się nowym perymetrem bezpieczeństwa. Centralne systemy IAM i bezwzględny wymóg stosowania uwierzytelniania wieloskładnikowego (MFA) są podstawą.
• Zasada najmniejszych uprawnień (Principle of Least Privilege): Użytkownicy otrzymują tylko minimalny poziom dostępu, który jest absolutnie niezbędny do wykonania ich zadań.
• Mikrosegmentacja sieci: Sieć jest dzielona na małe, odizolowane segmenty. Nawet jeśli atakujący skompromituje jeden segment, nie może on swobodnie poruszać się po reszcie sieci (tzw. ruch boczny).
• Ciągła weryfikacja i monitorowanie: Dostęp nie jest udzielany raz na zawsze. Systemy Zero Trust nieustannie monitorują stan urządzenia, lokalizację użytkownika i inne sygnały kontekstowe. Jeśli poziom ryzyka wzrośnie, dostęp może zostać dynamicznie ograniczony lub odebrany.