Routing

Routing (trasowanie) jest fundamentalnym procesem w sieciach komputerowych. Polega na wyznaczaniu i wybieraniu ścieżek, którymi pakiety danych mają być przesyłane od źródła do celu. To kluczowy mechanizm warstwy 3 (sieciowej) modelu OSI. Umożliwia komunikację między urządzeniami znajdującymi się w różnych sieciach logicznych i stanowi podstawę działania całego Internetu.
Główną rolę w tym procesie odgrywają routery. Każdy router utrzymuje tablicę routingu (routing table), będącą jego „mapą” sieci. Tablica ta zawiera informacje o znanych sieciach docelowych. Wskazuje, przez który interfejs (lub do którego następnego routera, „next hop”) należy wysłać pakiet, aby dotarł bliżej celu. Gdy router otrzymuje pakiet, analizuje jego docelowy adres IP i przeszukuje swoją tablicę routingu w poszukiwaniu najlepszego dopasowania.
Istnieją dwa podstawowe sposoby budowania tablicy routingu:

• Routing statyczny (Static Routing): Administrator sieci ręcznie konfiguruje wszystkie trasy w tablicy routingu każdego routera. Jest to proste w konfiguracji i nie generuje dodatkowego obciążenia procesora. Rozwiązanie to sprawdza się w małych, niezmieniających się sieciach. Jego wadą jest brak elastyczności; w przypadku awarii łącza, router nie jest w stanie automatycznie znaleźć alternatywnej drogi.
• Routing dynamiczny (Dynamic Routing): W tym modelu routery automatycznie wymieniają się między sobą informacjami o znanych sieciach za pomocą specjalnych protokołów routingu. Na podstawie tych informacji, każdy router samodzielnie buduje i aktualizuje swoją tablicę. Główną zaletą jest zdolność do adaptacji. W przypadku awarii łącza, routery są w stanie szybko przeliczyć trasy i znaleźć alternatywną, działającą ścieżkę. Jest to niezbędne w dużych, złożonych sieciach.
  Do najpopularniejszych protokołów routingu dynamicznego należą OSPF i EIGRP (używane wewnątrz sieci firmowych) oraz BGP (protokół stanowiący podstawę globalnego Internetu).